Γεωμορφολογική – γεωφυσική διασκόπηση της υποθαλάσσιας περιοχής των αναβλύσεων στη Στούπα Μεσσηνίας

Λεπτομερής βαθυμετρική και μορφολογική αποτύπωση του πυθμένα καθώς και γεωφυσική διασκόπηση των υποστρωμάτων του πυθμένα πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της ολοκληρωμένης θαλάσσιας και χερσαίας μελέτης για τη διερεύνηση της ποσότητας, ποιότητας και πιθανής υδρομάστευσης των υποθαλάσσιων αναβλύσεων της περιοχής Στούπας, Λεύκτρου Μεσσηνίας. Σκοπός της έρευνας ήταν να αποτυπωθεί με ακρίβεια η θέση της κύριας ανάβλυσης καθώς και η ευρύτερη περιοχή και να μετρηθεί το πάχος και το είδος των επιφανειακών ιζημάτων που καλύπτουν τον πυθμένα στην περιοχή. Η κύρια ανάβλυση του νερού πραγματοποιείται σημειακά από τον πυθμένα ωοειδούς κοιλώματος με απότομα πρανή, προς τα ΒΑ και Β, από βάθος 27-29 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Η καταβύθιση οριοθετείται στα ανατολικά με ρήγμα διεύθυνσης Β-Ν και άλματος 10 m, το οποίο συνεχίζεται για τουλάχιστον 20 μέτρα βορειότερα, αλλά με μειωμένο άλμα και χωρίς να διακόπτει τα υπερκείμενα ιζήματα. Ο βραχώδης πυθμένας της καταβύθισης από όπου συντελείται η ανάβλυση καλύπτεται από αμμώδη ιζήματα προς τα Δ και Ν της ανάβλυσης πάχους μέχρι και 11 μέτρα.

Systematic and detailed bathymetry, morphological mapping and seismic profiling has been conducted as part of the integrated, on- / offshore study for the investigation of the quantity, quality and potential capturing of the submarine groundwater discharges of Stoupa, Messinia. The aim of the marine geological survey was to map accurately the site of the main submarine discharge and the surrounding seafloor, as well as the nature and the thickness of the recent sediments covering the area.The bathymetric and geomorphological survey revealed the presence of an E-W ellipsoidal depression, with the main submarine groundwater discharge (SGD) located at the western edge. The main SGD is located at 27-29 m depth, at the base of the steep, rocky (conglomerate or limestone), NE and N slopes of the depression. The rocky wall is part of a N-S trending fault, which creates an almost vertical morphological displacement of about 10 m at the site of the main discharge. The fault surface can be traced for about 20 m northwards, but the displacement decreases and does not affect the recent sediments. Sand deposits, up to 11 m thick, cover the western and southern slopes of the depression